April doet wat hij wil.

Het is net na zevenen als mijn wekker gaat. in een vlugge- en onverwachte soepele beweging doof ik het geluid. Ik glij uit mijn bed om bij mijn jongste dochter te gaan kijken. Gisteren ziek. Tenminste zwaar verkouden- en keelpijn. Bij haar aangekomen voelt ze als een kachel. Een schrapende stem wenst me een goede morgen. Dit wordt nog een dagje thuis. Ik kruip nog even bij haar in bed. Mijn gezondheid is momenteel ook niet wat het moet zijn en dus doen we nog even de ogen dicht. Rond 09:00uur zijn we beneden. De dochter kruipt onder een dekentje op de bank, en ik doe de computer aan. Het voordeel van thuiswerken. De rest van het gezin is al gevlogen. We hebben het huis voor ons zelf.

Ik kijk zoals ik altijd doen in het nieuws. De beelden uit Oekraïne doen me de maag omdraaien. Boetsja is wederom een dieptepunt in de oorlog. Overal liggen lijken verspreid en lijkt het meer op een massamoord dan een oorlog. Hoewel genocide juridisch moeilijk is aan te tonen heeft het er wel alle schijn van. De vraag die gesteld wordt is kan Poetin vervolgd worden voor deze daden. In mijn oorlog is duidelijk vast te stellen dat hier oorlogsmisdaden worden gepleegd. Het veelvuldig aanvallen van burgers heeft niets meer te maken met oorlog voeren. Ik ben dan ook zeker voor het opleggen van sancties om Rusland te isoleren. Het militair ingrijpen is een lastige . Een derde wereld oorlog ontketenen wil je ook niet. En tevens de dreiging van nucleaire wapens word dan nog serieuzer.

Dichter bij huis gebeuren in het licht van de oorlog maar niet noemende incidenten. Het aantreffen van een levenloos persoon op het Sjukelan is dan wel redelijk heftig. Vervolgens het verdwijnen van een auto op de Ceresbaan is dan bijna lachwekkend, hoewel het zeker sneu is voor de eigenaar. Gevalletje niet op de handrem gezet. Nee verder geen zaken. Franeker kruipt weer uit zijn schulp, het laat de pandemie achter zich. Het gaat de straat weer op, en behuisd de kroegen en restaurants. De restaurants daarentegen proberen de mensen zo goed als het gaat te helpen met de weinige mankracht die er nog is. Veel horeca medewerkers hebben heil elders gezocht toen de toko dicht was. Niet allemaal komen ze terug. Ook nieuwe aanwas is geringer. Wil je in zo’n onzekere branche nog werken wetende dat dit vast de laatste pandemie niet is. Ik snap het wel.

En dan het weer, immers we zijn een land van klagen- en zeuren. vooral over het weer. En nu onze weericoon is heen gegaan moeten we maar afwachten wat het weer doet. Afgelopen donderdag was het opeens wit. Mijn zomerbanden van de auto brachten mij ternauwernood naar huis. Het is een weerbeeld wat je in april niet meer wil zien. En ik weet April doet wat ie wil, maar liever geen sneeuw. Ik ben zo toe aan de zomer. En ja de lente mag eerst ook.

Werk se.

Facebook Comments
Delen op Social media