Bam! Einde vakantie

Eerst maar wat huishoudelijke mededingen. Ja het klopt, de Bloggende Franeker is van Facebook af. Ik als privé persoon ook trouwens. Ik was er klaar mee. Dat heb je soms. Niet door externe invloeden maar gewoon omdat ik merkte dat ik er niets meer mee deed anders dan mijn blogs delen. Okay dat betekend een minder bereik maar ik heb no steeds mee dan 700 vaste abonnees die mijn Blogs in hun mailbox krijgen. Ook heb ik nog steeds dagelijkse bezoekers op mijn website. Oproep aan mijn lezers! Deel mijn Blog op jullie sociale mediakanalen. Ik vind het prima en zelfs leuk. Deel je ze niet? ook prima hoor, vrijheid blijheid.

Het is zondag en ik heb mijn laptop uit zijn dockstation getrokken waar ie de afgelopen drie weken nagenoeg werkeloos heeft in gehangen. Op de leuning van de bank zet ik hem en begin te typen. Drie weken vakantie zitten erop. Van die drie zijn we 1 weekje op vakantie geweest (in eigen land) en de andere twee thuis. Het weer was niet o naar huis te schrijven, dat hoefde ook niet want we waren al thuis. (fout woordgrapje). Drie weken de kids om me heen, heerlijk maar soms ook druk. Thuis ben je altijd wat bezig met opruimen e.d. helemaal vrij is er dan niet bij, met 4 kids al helemaal niet. Straks gaan ze alle 4 voor drie weken naar de exen. Ik vind en blijf dat altijd lastig vinden. En hoewel mijn eigen kinderen gewoon in Franeker zijn en dus zie ik ze nog wel is het vreemd o ze drie weken niet te hoeven verzorgen. Het is het lot van een gebroken gezin. Het is wat het is zeggen we dan altijd.

Ik zag de persconferentie van Ferd Grapperhaus, een duidelijke waarschuwing voor ons als lakse burgers. We verslappen in het hanteren van de basisregels, de besmettingen stijgen en dit is niet wenselijk. Ik herken het ook bij mezelf hoor. Door de versoepelingen word je zelf ook makkelijker. Wel probeer ik grote menigten te vermijden. En probeer de 1,5 meter wel te waarborgen. Wat we er ook van vinden is gebleken dat we het in Friesland aardig onder controle hebben kunnen houden. De grote groepen mensen die hebben besloten dat ze het allemaal flauwekul vinden moeten even nadenken dat als we niet uitkijken het land straks weer stukje bij beetje op slot gaat. Dat willen we niet lijkt me.

Mensen zijn bijzondere wezens en het gedrag van mensen is ook bijzonder. Wanneer we een besluit hebben genomen iets te vinden is het lastig weer terug te komen op dat besluit. Dit noemen ze Cognitieve dissonantie. Cognitieve dissonantie beschrijft het ongemak dat mensen voelen wanneer twee cognities (overtuigingen, ideeën of opvattingen) of een cognitie en een gedrag, elkaar tegenspreken. ‘Ik rook’ is dissonant met de wetenschap dat roken mij kan doden. Om die dissonantie te verminderen, moet de roker ofwel stoppen ofwel roken rechtvaardigen (‘Het houdt me mager en overgewicht is ook een gezondheidsrisico’, ‘een mens moet van iets doodgaan’, ‘Mijn opa heeft heel zijn leven gerookt en werkte op zijn 80 nog in de tuin’, etcetera). Veel mensen zullen dit herkennen. Want hoe moeilijk is het om toe te geven dat je wellicht fout zat. Bij deze pandemie hebben natuurlijk ook veel mensen een standpunt ingenomen of hebben een bepaald gedrag vertoont wat achteraf met de feiten van nu niet te rechtvaardigen is.

Heb ik hier vaak last van? Ja! nou ja geen last maar ik moet wel eens op mijn opvattingen en meningen terugkomen. Dit komt natuurlijk doordat ik snel ben met het vormen van een mening. Alhoewel probeer ik me vaak wel op de materie in te lezen echter het spuien van mijn mening is iets wat ik snel doe. Daarom moet ik wel eens gas terug nemen of zeggen dat ik fout zat. Door dat te doen kan ik dissonantie dus wegnemen. Voelt overigens ook niet altijd prettig maar dat terzijde.. Ik hoor dan ook vaak van daar komt hij weer aan me zijn mening. Of van, je hoeft niet alles te zeggen wat je denkt. Vaak als je dan doorgaat merk je dat je een gevoelige snaar hebt geraakt. Confrontatie met je eigen beperkingen of misvattingen is lastig en het liefst vergoelijk je deze door te ontkennen dat het er is. En ja dat is weer Cognitieve Dissonantie.

Zoals ik begon eindig ik ook. Het is zondag en het de laatste dag van mijn vakantie. Ik breng de kids straks weg en zal weer verdrinken in de werkelijkheid. Werken, sporten, leven, sleur en ongemak daar waar ik nu gemak heb. Ik blijf zoveel mogelijk thuis werken en vermijd daar waar mogelijk de druktes.

mvg De Bloggende Franeker

Facebook Comments
Delen op Social media