Blog 29/2019 Leaving Neverland

Dit weekeind overheerste de documentaire Leaving Neverland van Micheal Jackson. De 4 uur durende documentaire ging over het vermeende kindermisbruik wat zou hebben plaatsgevonden, vermeenden gezien het feit dat hij nog nooit is veroordeeld en zelfs in vele zaken is vrijgesproken. Ik heb met een knoop in mijn maag de documentaire gezien. De details waren intens en verschrikkelijk.
Wat vind ik er van?

Ten eerste wil ik “wederom” zeggen dat het volgende een weergave is van mijn mening. Het is het gevoel wat ik bij de zaak heb en hoe ik het zie.

Als je de documentaire ziet kun je bijna niet geloven dat de twee mannen (en hun gehele familie) liegen. De details zijn weerzinwekkend en zeer gedetailleerd. Daarnaast zie je de beelden van Micheal Jackson altijd in gezelschap van jonge jongetjes. Niet normaal en gepast. Wat mij verbaasde en tot op heden niet duidelijk was bij mij. Was dat het structureel, georganiseerd en geregisseerd was. Een terugkomend iets. Steeds nieuwe jongetjes die als best friend worden voorgesteld.
De briefjes/faxen en voicemail gesprekken ondersteunen de gedachte dat er meer speelde. Het was volgens deze twee mannen een liefdesrelatie die gepaard ging met vele seksuele handelingen. Dagelijks gebeurden er dingen die het daglicht niet konden verdragen. Mocht het allemaal waar zijn wat ze vertelden dat wil ik zeggen dat die ouders ook niet helemaal fris waren. Wie laat nu je 7-jarige zoon in het bed van een vreemde volwassen man slapen. Ga je zelf verder op vakantie en laat je hem 5 dagen alleen. Ga je wanneer je met hem op tour gaat in een hotel kamer ernaast liggen? Laat je je kind uren met hem bellen en faxen.
Ik zeg die ouders zijn ook aan te klagen. Die hebben het toegelaten en niet ingegrepen. En dan hoor je dat na een getuigenis van één van de jongetjes een huis word afbetaald? Come on, zwijggeld in de puurste vorm natuurlijk. Nee die ouders zaten er misschien wel bij in. Draaiden hun hoofd de andere kant even op en beweren nu dat ze het niet wisten?
Daar geloof ik helemaal niets van.

Tsja hoe kijk ik nu alles gezien en gelezen hebbend tegen het geheel aan.
Ik geloof wel dat er kindermisbruik heeft plaatsgevonden. De gebeurtenissen gepaard met de omvang van het hele gebeuren, ondersteund met de verklaringen van de betrokkenen doen mij dit geloven. De beelden die ik heb gezien. Waren tevens duidelijk en mijn inziens niet zoals een volwassenen met kinderen hoort om te gaan. De bedragen die aan families zijn betaald. Hypotheken die zijn afbetaald. Allemaal ondersteunden aan het verhaal. Micheal Jackson was een superster die er een hele zieke gedachte op na hield. Die door het hele sprookjesachtige gebeuren de schijn ophield dat het onschuldig was. Die kinderen tezamen met hun families stelselmatig indoctrineerde dat het allemaal normaal was. Die kinderen onder druk zette, misbruikte. Ik merk dat ik er mee worstel. De magie van het Micheal Jackoson fenomeen is er van af. Bij het horen van zijn muziek merk ik dat ik anders luister.

Vermoed je dat er een kind mishandelt of misbruikt word? Of twijfel je?
ga naar www.ikvermoedhuiselijkgeweld.nl, of ben je zelf slachtoffer of slachtoffer geweest en wil je praten? ga naar www.slachtofferhulp.nl

Facebook Comments
Delen op Social media