Blog 55/2019 roodverbrande huid.

Maandagmorgen, de wekker gaat en ik merk dat ik nog slaperig ben. De warmte van de nacht doet me niet goed en ook de gekneusde rib helpt niet echt mijn nachtrust verbeteren. Dan nog het gerommel in de buik door alle sappies en versnaperingen van de dag ervoor. De viering van de verjaring van mijn dochter en ik. Ik 38 en zij 8, een verschil van 30 jaar. 30 jaar geleden was ik 8. Piepjong en nog vlak voor het grote leven. Onbezorgd, gelukkig en niet beschadigd door de thans der tijd.

Nu 30 jaar later kijk ik naar mijn dochter. Gelukkig, heeft alles wat haar hartje begeert en nog nauwelijks wezenlijk beschadigd en gevormd. Mijn jongste dochter gaat bijna richting het tiener zijn. Nog twee jaar en ze raakt de twee getallen. Ik merk dat ik op het moment dat ik over haar schrijf mijn mondhoeken zich een fractie hoger bewegen.

Een drukke week, ik heb na de korte werkdag op maandag een week met werken, en samenloop voor hoop voor de boeg. Als vrijwilliger ben ik druk met de laatste voorbereidingen en zal ik er a.s. Vrijdag vanaf de start al vele uren op hebben. Ik hoop dat het prachtig weer is en dat vele mensen zich zullen begeven naar de voetbalvelden van SC Franeker om samen met ons te genieten van het evenement. Samen met ons ontzettend veel geld binnenhalen om onderzoeken tegen kanker te kunnen bekostigen. Want hoe mooi zou het zijn dat we eenmedicijn vinden om kanker te genezen. Om van kanker te kunnen winnen.

Mijn roodverbrande huid prikt nog van gisteren. Ik kijk voor me uit en zie een roodverbrande “bonus” dochter zitten. Ze kijkt naar haar IPad en zit diep verzonken in haar gedachten. Nog een kleine week hoeft ze nog maar naar school om vervolgens 7 weken vakantie te genieten. Ook mijn tienerzoon zit met iets minder roodverbrande huid relaxt op de bank. Ook hem is het allemaal wel goed. Laat die zomervakantie maar vast beginnen.

Facebook Comments
Delen op Social media