De Bloggende Tsjech … deel III

En dan is het alweer dag drie, het nachtleven heeft enig tol geëist maar ik moet zeggen dat we er redelijk vanaf gekomen. Al was het laat zijn we vanochtend toch allemaal redelijk fit. De stramme beentjes van de hypermoderne Moves op de dansvloer zijn weg te kauwen. Rond het middaguur was een ieder dan ook weer klaar om te gaan.

Op het programma stond een- of andere Vietnamese markt. Daar aangekomen was het alsof we in de ghetto beland waren. Overal aftandse kraampjes en overal kleine schreeuwende Vietnamezen, chinezen en Koreanen. Wij Nederlandse gezonde jonge mannen torenden er dan ook bovenuit en waren voor de lokale bevolking een grotere attractie dan de markt voor ons was.

img_2032

Ik riep ook dat ik het gevoel had op een filmset rond te lopen. De sfeer was er overigens vriendelijk, afdingen was lastig en dan merkte je wel enig agressie. Al met al was het een hele belevenis die zo,n weekeind toch een ander sausje geeft.

Het nieuws uit Nederland bereikt me toch via de goede WiFi verbinding in ons appartement. Wat me opvalt is de schietpartij in Amsterdam gisteren. Toen ik het gisteren las schrok ik toch wetende dat mijn partner ook in Amsterdam zou zijn. Natuurlijk is de kans klein maar toch was ik blij dat ze Utrecht had verkozen boven Amsterdam. Liquidaties zijn onvoorspelbaar, en door hun onvoorspelbaarheid levensgevaarlijk. Wanneer men pistolen ter hande nemen, slaat onrust toe en dat terwijl er veel minder mensen worden omgebracht in Nederland door schieten dan bijvoorbeeld door messteken. Een pistool heeft iets onheilspellend. Iets afstandelijks en daarmee iets makkelijks. Door dit soort incidenten komt telkens onze Nederlandse wapenwet ter discussie. Mijn mening is duidelijk. Wanneer je deze verruimd en gaat zeggen dat mensen zich moeten kunnen verdedigen dan gaat het mis. Als iedereen met pistolen en ander kaliber geweer gaat rondlopen. Nee. Niet doen.

De eerste twee mannen zijn net vertrokken, door andere verplichtingen pakken zij het vliegtuig een dag eerder. Het laat een gat achter maar de overgebleven vier mannen hebben nog een volle nacht en dag voor de boeg. Hier- en daar een fotootje van de kids en contact met de geliefde doet je met beide beentjes op de grond houden. Hier liggend in ons luxe appartement voelen we ons gezegend. De zwervers die moeten bedelen om een paar centjes doen ons dit gevoel versterken.

Praag is een zoals elke grote stad een stad van uitersten, grote rijkdom besmeurt met de intense armoede. De armoede is anders dan bij ons, ook hier is geen sprake van een zorgstaat maar van een verzekeringsstaat. Ben je niet verzekerd dan krijg je hier alleen helemaal geen hulp. En lig je letterlijk op je knieën te smeken voor een waardeloze kroon….

Facebook Comments
Delen op Social media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.