Oorlog, Covid- en boerenprotesten

Ik heb de afgelopen periode met verwondering het nieuws in me opgenomen. De oorlog in Oekraïne een dieptepunt. De meningen omtrent deze oorlog vliegen alle kanten op. Mijn mening is dikwijls gevraagd en vaak heb ik me maar afzijdig gehouden. Oorlog is sowieso onzinnig en heeft alleen maar verliezers. Dat Rusland nu de firestarter is was niet heel verrassend. Als je naar de laatste jaren kijkt en zit welke dictatuur er heerst kon je er op wachten. Onlangs zijn vrienden van mij (voor de oorlog nog) hier op vakantie geweest. Ze gaven aan er een bijzondere kille sfeer te hebben ervaren. Dictatuur heerst er en dat merk je. Het landjepik verhaal met Oekraïne loopt er ook sinds jaar- en dag. Dat Oekraïne is aangevallen is triest maar was uiteindelijk ook te verwachten. De fittie tussen beide landen broeit al sinds mensenheugenis. Ik vind het beangstigend. Oorlog zo dicht bij huis. En toch merk je ook dat het weer weg ebt. Daar waar er eerst dagelijks de kranten vol geschreven worden moet je nu bijna weer om de artikelen zoeken. Ik verbaas me ook dat Biden zo weinig doet. Ja ik snap dat we een derde wereldoorlog willen voorkomen maar zo’n Poetin moet gewoon aangepakt worden.

Tussendoor hebben we de hele Covid Pandemie nog steeds, ook al denken we dat we er af zijn merk- en hoor je nog steeds van besmettingen. Het si dan ook maar weer afwachten wat er na de vakantieperiode op ons af komt. Ook in deze crisis heb ik met verbazing gekeken naar de polarisatie in ons land. Voor- en tegenstanders. Wappies, en gekkies. Schapen en lammeren. In gemeenschappen, vriendengroepen en zelfs families ruzies. Helaas heb ik van redelijk dichtbij moeten meemaken hoe ernstig de ziekte was. Mensen die me lief zijn, zijn geliefden verloren. Ook mijn gezin is getroffen. Iedereen heeft het gehad. Behalve ik. En dat moet ik toegeven is wel weer bijzonder. Ik met mijn gezondheid die normaliter elk virusje opsnuift is geen dag ziek geweest en is nog niet geïnfecteerd geweest met Covid.

En van de Oorlog, en Covid perikelen gleden we zo in de hele stikstof discussie. De boerenprotesten namen vormen aan waar je helemaal niet meer mee kunt. Laat me duidelijk zijn dat ik het verschrikkelijk vind voor de getroffen boeren. Laat me een schaap zijn maar ik kan me niet voorstellen dat een overheid dingen bedenkt als het niet echt nodig is. Hetzelfde als met Covid. Ze doen mijn inziens hun uiterste best. Worden er fouten gemaakt? Jazeker! Worden er verkeerde keuzes gemaakt? Vast! Maar laten we vasthouden aan het idee dat onze overheid ook liever leuke keuzes maakt. en iet deze. Echter wanneer je regeert horen niet wenselijk keuzes er ook bij. Het gedrag tijdens de boerenprotesten zijn in mijn ogen dan ook niet hoe wij als maatschappij met elkaar omgaan. Het thuis opzoeken van bestuurders, Handhaving- en politiemensen aanvallen. Wegen blokkeren. Asbest dumpen en in de brand steken. De sympathie hebben de boeren hiermee verloren. Boeren die we zeker nodig hebben, die ik respecteer en waardeer. Maar niet zo. Daar kan ik moeilijk mee omgaan.

In een notendop heb ik drie zware onderwerpen aangetikt. Onderwerpen die me allemaal raken. Werkend voor de overheid wordt mening soms als niet objectief gezien. Omdat ik voor een overheid werk zou ik niet alles mogen zeggen. Dat klopt niet. Ik mag zeggen wat ik wil. Het zou wat zijn dat ambtenaren ook maar een bepaalde vorm van censuur worden opgelegd. Dus je kunt er op vertrouwen dat wat ik schrijf echt mijn mening is. Mijn mening dus MIJN waarheid.

Facebook Comments
Delen op Social media