Rellen.

Wisselende reacties op mijn vorige blog. Gelukkig de main stream berichten verafschuwen het geweld. We mogen natuurlijk van mening verschillen en er wat van vinden. Dat doe ik ook maar geweld is nooit de oplossing. Het bestormen van ziekenhuizen, het aanvallen van de personen die ons moeten beschermen. Ik heb er werkelijk geen goed woord voor over. Dat het blijkbaar een zware maatregel is, is duidelijk maar kom op mensen er zijn echt ergere dingen hoor. Laten we ons er even aan houden. Kijken wat het doet en of het bijdraagt aan de vermindering van het aantal Covid-19 patiënten. Dat er weer lucht- en ruimte komt op de IC afdelingen.

En dan al die BN-ers die er wat van vinden. Gelukkig ook in afkeurende zin. Maar dan zo’n Peter R. de Vries dit zegt het is verschrikkelijk maar ik snap de mensen wel. Eigenlijk keur je het dan voor deze mensen goed. Ook al is dat je bedoeling niet. Ik krijg berichten van bekenden uit Spanje dat Nederland daar in het Spaanse nieuws is. Dat er gesproken word over een ware burgeroorlog. Waar zijn we in beland. Hebben we niet door dat deze radicalisten alles tegen werken? Ik zeg kei- maar dan ook keihard optreden. Na 21:00uur zonder geldende reden op straat? Bam vastzetten. Kom je rellen? De lange lat erover en vastzetten inclusief beste aantekening op je strafblad. Zero tolerance.

Zoals Nederland een beetje slap de maatregels invoert gaan ze ook slap met deze rellen om. Daar waar ik respect heb voor ons inmiddels demissionair kabinet zijn ze altijd wel een beetje slap- en voorzichtig. Stevig ingrijpen is nu gewenst. Wat we even vergeten is waar het omgaat. Het gaat om vechten tegen een virus en niet om vechten onderling. En ja ik weet dat ik met mijn scherpe uitspraken mensen tegen de borst stomp. Ik wil dan ook benadrukken dat ik iedereen zijn mening respecteer. Ik respecteer alleen de relschoppers- en onruststokers niet. Daarnaast vraag ik de mensen die dit lezen op om hun naastsen aan te spreken op hun gedrag.

Gelukkig is het in Fryslân nog vrij rustig. Gelaten accepteren we de regels met de wetenschap dat alles beter word. Want dat word het. Daar ben ik van overtuigd. We moeten alleen even door die figuurlijke zure appel heen bijten. We moeten samen ons zoveel mogelijk aan de opgelegde regels houden. Mensen vragen mij vaak hoe ik momenteel doe. Hoe ik me staande hou , en ook wat ik er van vind.

Trouwe lezers weten dit: Ik ben een (bijna) veertiger met een samengesteld gezin, Samen met mijn vriendin hebben we 4 kinderen. De jongste dochter (9) en oudste zoon (16) zijn van mij uit een eerdere relatie. Daar tussenin zitten mijn twee stiefdochters van 11 en 15. Mijn vriendin en ik werken beide bij de zelfde gemeentelijke organisatie in het zuidwesten van Friesland. Ambtenaren dus. Beide werken we thuis. Zitten tegenover elkaar aan de keukentafel. Het plan om de garage om te bouwen tot volwaardig kantoor incl. bedrijfsruimte voor mijn vriendin haar nieuw op te zetten onderneming is inmiddels geboren en zal in de komende weken hoogstwaarschijnlijk tot uitvoer komen. Voorbereid op een andere toekomst. Meer vanuit huis werken en als zoals nu er een lockdown is compleet thuis. Digitaal met de wereld verbonden.

Mijn vier kinderen doen het super. En ja ook zij vinden het lastig- en niet leuk. Niet sporten, weinig “Fysiek” met vrienden en familie. Geen verjaardagsfeestjes. Voor de pubers geen stapavondjes, geen extern vertier en zog niet een kroeg van binnen hebben kunnen bekijken. De scholen pakken het goed op. Zowel digitaal als gedeeltelijk fysiek bij de twee oudsten. De examenklassen krijgen gelukkig gedeeltelijk fysiek les.

Overall zijn we een vrij sportieve familie. Kickboksen, tennis, ritmisch gymnastiek, Hardlopen, mountainbiken en wandelen. Het kickboksen en Ritmische ligt stil. Dus dat doen we thuis in het hok op de Bokszak of via een Zoom-verbinding voor de TV. Mijn dochter ligt in de spagaat voor de tv, en wij krijgen les van in Thaise kickbokser! Live verbinding met Thailand blijkt super te werken. Top! Je moet wat. Creativiteit word geprikkeld zo.

Als positieve ontwikkeling is het de hechtheid van mijn gezin. We zijn natuurlijk nog nooit zo lang samen geweest. Tenminste zoveel. Dag in- dag uit zijn papa en mama thuis. Werken wel veel maar zijn fysiek wel aanwezig. Helpen met school, sporten samen, doen spelletjes, huishouden en opvoeding. En ja ook ik ben wel eens Corona-moe en daardoor at geprikkeld. Door het altijd thuis zijn zie je ook alles en irriteer je je daarom ook wel sneller. Een goed gesprek, even uitrazen op de fiets- of op de Bokszak is dan vaak een goed middel. Het belangrijkste voor goede harmonie thuis is dat je elkaar vooral moet laten. Niet overal wat van vinden. Elkaar in de waarde laten. Dan kom je het verst.

En wat ik van de Covid-Maatregels vind? Ik denk dat ons Demissionair Kabinet er alles aan doet. Dat ze het niet doen om te beteugelen en te betuttelen. Dat ze ook graag willen dat het weer normaal word. En ja dat ze af- en toe verkeerde inschattingen maakt. Dat hoort erbij. Maar ik ben er van overtuigd dat de huidige maatregels tezamen bijdragen. Dat als we ons met zijn allen zoveel mogelijk aan de regels houden we hier doorheen komen en terug kunnen naar een normaal. Wellicht een nieuw normaal, dat zal waarschijnlijk een feit zijn. maar we kunnen straks elkaar weer ontmoeten en vasthouden. Ik ben er van overtuigd.

Facebook Comments
Delen op Social media