Samen!

Er was eens een liedje. zachtjes tikt de regen tegen het zolderruit. Nou laat dat zachtjes maar weg. Met bakken komt het uit de hemel. We zitten binnen, in lockdown, met een avondklok en dan ook nog zo’n takkeweer. Jammer. Enige frustratie is merkbaar voor jullie lezers als jullie dit lezen. De altijd best wel positieve, en begrijpende Bloggende Franeker is er ook wel wat klaar mee. Thuis werken, Thuis leven, thuis thuis. Een noodzakelijk kwaad momenteel. Nou ja kwaad. Ik heb het prima thuis. Mijn riante woning is een prima plek om te vertoeven. k zit niet zoals sommigen opgepakt in een flatje of bovenwoning. Nee ik heb prima ruimte. Een grote living, 5 slaapkamers, een grote werkplaats om te kunnen klussen. Iets van een buitenruimte die je overigens nu he liefst wil vermijden. Uitzicht, reuring van een groot gezin. Een goed betaalde baan die gewoon door kan gaan. Nee niets te klagen maar toch ben ik Covid-moe. Wie niet. Bijna een jaar zitten we in de malaise van een virus. Een onzichtbare vijand die zichtbare schade berokkend aan personen, bedrijven en onze manier van leven. Een kabinet die keihard werkt om het er onder te krijgen. Een maatschappij die nog harder lijkt te werken om het kabinet tegen te werken. Een ondankbare baan. Rellen, plunderingen. Het is niet normaal als je opsomt waar we in terecht zijn gekomen. En toch is het een feit. we zitten erin. We komen eruit en we gaan verder.

De mensheid wordt bedreigd…De mensheid, dat woord zou voor ons allemaal een nieuwe betekenis moeten hebben. We kunnen niet meer worden verteerd door onze kleine verschillen. We zullen verenigd zijn in onze gemeenschappelijke belangen. Misschien moeten we opnieuw vechten voor onze vrijheid, niet van tirannie, onderdrukking of vervolging, maar van vernietiging. We vechten voor ons recht om te leven, te bestaan, en als we winnen kunnen we zeggen. wij gaan niet rustig de nacht in. Wij zullen niet verdwijnen zonder strijd. Wij gaan verder leven. Wij gaan het overleven!. Maar dat kan maar op 1 manier.! Samen! in harmonie. Zonder geschillen en verschillen. Met een gezamenlijke aanpak. Met 1 doel.

De laatste alinea heb ik gedeeltelijk gepikt. Het is een speech uit de film “Independence Day” met Will Smith, Maar hoe toepasselijk is ie op ons. We moeten de krachten bundelen, niet door in straaljagers te stappen en te gaan vechten met buitenaardse wezens. Maar wel tegen de eerder genoemde onzichtbare vijand. Ik wil niet dramatiseren maar waar zijn we toch met bezig. Laten we schouder- aan schouder gaan. op anderhalve meter natuurlijk.

Facebook Comments
Delen op Social media