Tuig!

En dan is het eerste weekeind met een avondklok geweest. Sinds 75 jaar een avondklok omdat het klaarblijkelijk nodig is. Niet meer naar buiten na 21:00uur. Een onwerkelijke en onrealistische wereld zijn we in terecht gekomen. Maar het is even niet anders en veel mensen nemen het gelaten. Het is even wat het is, en met deze maatregel probeert onze regering grip te krijgen, en te houden op het virus.

En dan maandagochtend na dit eerste gekke weekeind open ik mijn ogen, ik zie mijn vriendin zo mooi als ze is het bed uitglijden en de badkamer in verdwijnen. Ik leg mijn hoofd nog even op het kussen. Na wat gegaap en gedraai begeef ik me naar boven waar mijn ik mijn dochter wek door nog even zoals elke ochtend bij haar in bed te kruipen. Even knuffelen en hoppa de week begint. Ook ik glij uit bed en drapeer mijn huispak om me heen, ik strijk de plooien in mijn gezicht iets recht, ontdoe mijn van het nodige slaap uit de ogen. Een klets water in het gezicht en een lik Gel in mijn groeiende corona-kapsel.

Aan de ontbijttafel aangekomen zitten mijn jongsten driftig te eten en hun spelletje te doen op de Ipad. Ik open zoals elke morgen mijn socials en verbaas- en verwonder me over de berichten. In het bijzonder over één van mijn contacten die in de zorg werkt . Ze schrijft misselijk te worden van de berichtgeving na een zware nachtdienst. Snel open ik mijn nieuws-apps en begin wederom vol verwondering te lezen. Ook de tweede nacht met een avondklok is rampzalig geweest. Relschoppers hebben een ziekenhuis belaagd, brand gesticht op trambanen, gevochten met politie en een spoor van vernielingen achter gelaten. Wederom ellende in het oh zo vrome Urk. Het zijn in mijn ogen allemaal idioten, domkoppen en leeghoofden. Je kunt het er niet mee eens zijn. Je kunt het zeggen maar van hulpverleners en ordehandhavers blijf je gewoon af.

Zoals ik zei mag je iets er van vinden en ook ik heb soms enige twijfels bij sommige regels. Maar ik ga er vanuit dat onze overheid alles onderzoekt en er alles aan doet onze maatschappij weer in de stokken te krijgen. Maken ze fouten? vast, dat doen we allemaal. Maar ik ben overtuigd van de goede wil van dit kabinet. De mensen die lak aan de regels hebben zijn in mijn ogen de mensen die er aan helpen dat de maatregels verscherpt moeten worden. Dat we er zolang inzitten. Het gevaar zit hem daar in. En de enigste manier om nu verder te komen is keihard handhaven, bekeuren, beboeten, vastzetten, noteren op een strafblad. Is dit wenselijk? Nee, Vind ik dit wenselijk? Nee! Is het noodzakelijk? Ja!

Ook ik wil weer terug naar een normale situatie, naar een maatschappij waar we weer kunnen doen wat we willen zonder na te denken. Zonder ons bedreigd te voelen. Zonder dat we bij een lichte verkoudheid het angstzweet op het voorhoofd krijgen. Zonder restricties en quarantaines. Ook ik wil weer kunnen werken op locatie, mijn kinderen weer huppelend naar school zien gaan. Weer kunnen sporten, kunnen recreëren. Weer onze fantastische Horeca bezoeken. Maar we moeten even door. We moeten ons met zijn allen houden aan de regels. Elkaar aanspreken als we et niet doen. Respect hebben voor onze hulpverleners. Respect hebben voor elkaar.

Ik ben deze Blog begonnen met als titel “TUIG” ik vind het ook echt als je willens-en wetens de regels aan je laars lapt. Je de straat op gaat om te rellen. Je mensen belaagd, spullen vernield, schijt hebt aan de overheid, Schijt hebt aan onze kwetsbare medelanders. Dan ben je in mijn ogen tuig. En hoe ik mensen ook oproep om respect te hebben voor elkaar kan ik dat bij deze groep niet opbrengen. Oppakken en vastzetten. En ja ik ben boos. En ja dat maakt me eerlijk en uitgesproken. En ja dan word ik scherp en ongenuanceerd.

Facebook Comments
Delen op Social media