We zijn er bijna

Ruim een jaar zijn we al in lockdown of moeten we leven met beperkende maatregelen  opgelegd door onze overheid. Ik als overheidsfunctionaris zit dicht op het vuur. Als Ambtenaar die zich bezig houdt met onze ondernemers en bedrijven zie ik schade die het financieel aanricht. Nog maar niet te spreken of psychische schade. Echter aan de andere kant zie ik ook de nut- en noodzaak in van deze regelingen. Natuurlijk niet allemaal en sommige kun je ook echt wel ter discussie stellen maar wat wil je? Het kabinet maakt keuzes op basis van adviezen van experts. Maar het is soms ook maar proberen. En met opeens 17 miljoen virologen doe je het nooit goed. Elke keuze die je maakt gaan gepaard met voor- en nadelen. En het is ook maar in welke groep je zit- of in welke branche je actief bent. Ik heb al vaak gezegd dat ik eigenlijk niet veel last heb gehad van de pandemie. Ik kan werken, ik kan “aangepast” sporten. Ik ben gezond- en door het vele thuis zijn met mijn gezin ben ik closer met hen geworden. Papa is niet altijd meer weg en dus krijg ik veel meer mee. Natuurlijk zijn er mensen die er wel last van hebben- of hebben gehad. Kinderen, pubers, alleenstaanden, ouderen. Allemaal doelgroepen die het zwaar hebben gehad. En zo ook diverse branches,. Zorg natuurlijk, maar ook de horeca en entertainment industrie zijn hard geraakt en hebben het nog steeds ontiegelijk zwaar.

Maar daarom moeten we nu ook door, het is nu belangrijk om de goede focus te houden. Het bevechten van deze onzichtbare vijand gaat door. Nu niet verslappen. En ik ben vóór vaccinatie. Ik denk dat dat onze beste troef is die we hebben. Dit is de mokerslag die we moeten uitdelen. Het virus moet terug, het gaat niet weg maar we moeten er mee dealen. Het is onder ons en we moeten er mee leren omgaan. Om onze ouderen, en zwakkeren te beschermen. Moeten we zoveel mogelijk thuiswerken, moeten we thuis blijven als je niet fit bent, moeten we afstand bewaren als het kan, moeten we onze handen wassen en niezen in onze elleboog. Voor altijd? Geen idee. Voor de komende tijd? Zeker wel! En is dat lastig- en vervelend? Ook dat! Niet leuk, niet wenselijk en het zit niet in onze DNA, wij zijn voelmensen. Geen afstandsmensen. Maar toch moeten we zolang we het nog niet goed kunnen bedwingen nog even volhouden.

Ik kan dan ook maar moeilijk begrip opbrengen voor de mensen die doen alsof er niets aan de hand is. Voor mensen die geen mondkapje willen dragen. Jongens waar hebben we het over. En voor de mensen die rellen- en protesteren daar kan ik al helemaal niet bij. Hebben we het al zo zwaar met zijn allen gaan we daar de energie in stoppen met alle gevolgen van dien. Nee geen goed woord voor over. Het is zo niet handig. Het is in veel gevallen ook geen burgerlijke ongehoorzaamheid meer maar meer criminaliteit in de dop. Het belagen van politiemensen hoort mijn inziens niet onder burgerlijke ongehoorzaamheid. Laten we met zijn allen de schouders eronder zetten, en ja ik snap dat dat voor sommige mensen een zwaardere last is dan voor een ander. Ik denk dat de stip op de horizon in zicht is. Dat we in het zicht van de haven niet moeten verongelukken. Dat de laatste lootjes zeker het zwaarst zijn maar dat het einde in zicht is. Wellicht het begin van een nieuwe samenleving. Ik roep op om samen toch nog even door te knokken. De versoepelingen te ondergaan. Misschien soms nog even pas op de plaats of zelfs een stapje terug. Het is niet anders. Maar we hebben elkaar hiervoor nodig. Schoppen- en slaan helpt niet. We moeten de handen (op 1,5 meter) ineenslaan.

Facebook Comments
Delen op Social media