Week 19 / 2020

Het is week 19, of week 8 van de corona. De weken vliegen voorbij en ik merk dat ik goed mijn draai te pakken heb. De gehele ongewone situatie begint gewoon te worden en de dagelijkse dingen krijgen op een andere manier vorm. Anders was ook dit jaar dodenherdenking en Bevrijdingsdag. De gehele dag hing afgelopen maandag de vlag halfstok. En ook de dodenherdenking zelf was echt anders.

Voor eerst nam onze vorst zelf het woord. Koning Willem Alexander liep met zijn iets langer haar dan normaal en een ongeschoren ietwat Hipster baardje naar de microfoon. Een lege en uitgestorven Dam was zijn publiek. Een enkele voorbijganger turend achter de afzetting. De speech was schitterend en scherp. Zoals veel journalisten zeiden klonk zijn stem gewoner. Als een “gewone” man. Normaal zijn de optredens toch wat ongemakkelijk en knullig.

Een verwijzing van de corona beperkingen met de oorlog kon niet uitblijven. Ikzelf vind eigenlijk deze vergelijking niet gepast. Toch maakte hij er iets moois van. Wel maakte hij duidelijk dat wij nu zelf als land keuzes maken en deze niet worden opgedrongen door een bezetter die uiteindelijk vele mensen de dood injoeg. Zoals ik zei was hij scherp en kritisch Sobibor begon in het Vondelpark zei de Koning. Hard maar eerlijk. Ook noemde hij dat onze medemensen zich toentertijd in de steek gelaten voelde, niet voldoende gesteund. Ook door zijn overgrootmoeder vanuit haar onderduik adres in Londen. Poeh. Dat zijn uitlatingen. Sterk vind ik dat.  Zijn speech word geprezen in de media en ik kan het hier alleen maar mee eens zijn.

De vlag mocht de volgende dag in de top. Een Bevrijdingsdag vanuit huis. Geen marketen, geen feesten, geen festivals, geen buurt-bbq’s. Nee nog steeds is de oproep om zoveel mogelijk thuis te blijven. Al werd deze door vele mensen blijkbaar niet begrepen.

Het land lijkt in opstand te komen. Meerdere anti-lockdown protesten doorbreken de stilte op straat. Er is geen begrip meer, geen sympathie. Nee nu gaan we bezig om met zijn allen tegen de overheid aan te zeiken. In talkshows voor- en tegenstanders van de lockdown. Allemaal Covid-19 specialisten. Iedereen heeft er verstand van. Iedereen weet het beter. Kotsmisselijk word ik er van.  Laten we nu gewoon met zijn allen het ondergaan. Ophouden met “het beter weten”. Natuurlijk mag je een mening hebben,  dat heb ik ook. Maar met opruien en lastig doen word het echt niet beter. En ja ik weet het, ik heb makkelijk praten. Dat heb ik ook. Maar daar gaat het niet om. En voor de Haters, ja jullie mogen ook een mening hebben. Geen probleem. Ook die respecteer ik, dus doe dat ook bij mij.

Vanavond is er weer een persconferentie en er word verwacht dat er versoepelingen op komst zijn. Mooi, daar ben ik echt blij mee. Maar de Covid-19 specialist in mij is ook bezorgt. Ik wil namelijk geen tweede golf. Want dan hebben we echt een probleem als land (en wereld). En volgens mij hebben we nog steeds geen vaccin en/of medicijn. Weten we nog steeds niet wat de besmettelijkheid is bij jeugd. Ik hoop dan ook dat het kabinet zich niet laten sturen door de publieke druk. Maar overwogen keuzes maakt.

Ik sluit weer af. De zon prikt door het vensterglas. Mijn vriendin en ik zitten druk te typen achter onze laptops aan de keukentafel. De oudsten zitten boven achter hun scherm. Hun lessen zijn alweer begonnen. Met een na jongste is nog boven. Die heeft nog vakantie. Net als mijn jongste. Die is al lekker op haar nieuwe(tweedehandse) fiets aan het fietsen. Steeds zwaaiend en knipogend naar mij. Ik geniet hiervan. Zoals het vele samenzijn wat wij nu verplicht moeten doen. Het samen ontbijten, samen lunchen en dineren. Het op bed brengen van de kinderen. Het ‘verplicht” knuffelen en dan horen dat ik in haar hart zit. Ik smelt dan en vergeet alle ellende. Er zijn maar een paar dingen belangrijk in het leven.  Koester die.

Facebook Comments
Delen op Social media