Week 20 / 2020

Na een dikke 8 weken was ik vandaag weer “op pad”.  Na afgelopen weekeind in afzondering gefietst te hebben in Appelscha was ik vandaag weer mijn werk op pad. Ik ben op Appelscha na niet- of nauwelijks buiten Franeker geweest. Heb ik druktes vermeden en ben ik op mijn gezin na niet dichter dan op 1,5 meter bij iemand in de buurt geweest. Een bezoek aan de supermarkt ging met tegenzin- en het was kunst- en vliegwerk om mensen te ontwijken. Ben ik overdreven? Stel ik me aan.? Nou ik ben de laatste jaren veel ziek geweest, heb veel met mijn gezondheid geworsteld en heb daardoor niet een fantastische weerstand. Ben ik dus bang om het Corona-Virus te krijgen? Ja dat ben ik ja. Ook heb ik her- en der kwetsbare mensen in mijn buurt en wil niet de overdrager zijn. Ik heb een groot gezin en ik hoop dat ik deze gezond kan houden.

Maar vandaag had ik een afspraak met een ondernemer in Sneek. Ik denk het moet kunnen, 1 op 1 en op anderhalve meter afstand. Niet handen schudden. Omdat het vlak bij mijn werk was ook daar even binnen gekeken. Een immens kantoorgebouw die normaliter zo, n 500 collega’s kan herbergen. Nu was het stil- en leeg. Een verdwaalde ziel zat stoïcijns tegen alle adviezen in (vast met een goede reden) toch achter een bureau te werken.  Het normaliter drukke en dynamische pand straalde kou en leegte uit. Een pand begint pas te leven door de mensen. Dat is nu duidelijk. Dan maar naar mijn afspraak.

In een vrij klein pand werd ik door de ondernemer en een collega ontvangen. Van het  1 op 1 was al geen sprake meer van. Wel zonder enig schudden van handen stelde we elkaar voor. Ook het gesprek liep prettig op een kleine 1,5 meter afstand. Een goed gesprek en dus had het bezoek zeker nut. Echter toch merkte ik dat mijn brein zich had aangepast op de laatste twee maanden van thuis quarantaine of intelligente lockdown.  Was deze fysieke afspraak nu echt nodig in deze tijd.

Er is immers nog steeds geen medicijn en/of vaccin. Ook de mate en wijze van besmettelijkheid is enigszins onbekend. Daarentegen zijn diverse versoepelingen door het kabinet weer toegestaan. Toch merkte ik bij thuiskomst een bepaald ongerust gevoel. Was het handig. Was het verstandig? Veel mensen zullen me uitlachen. Ik vind het prima maar het is wel duidelijk dat de situatie zeker impact op ons mensen heeft. Ik kan me goed voorstellen dat kwetsbare mensen het echt lastig vinden dat de genomen versoepelingen weer mogen. Ook snap ik de vele ondernemers, die weer blij zijn en weer geld mogen verdienen.  De tegenstrijdigheden zijn groot. De belangen al helemaal. In hoeverre weegt de algehele gezondheid van minderheden op tegen de economische gezondheid van een geheel land? Een vraagstuk waar ik sowieso geen antwoord op weet.

Ach het is even een gevoel wat ik met jullie deel. Misschien moeten we er ook weer even aan wennen. De opgeheven restricties zijn niet voor niets. Een over voorzichtig kabinet doet dit niet zomaar denk ik en wanneer er een gevaarlijke stijging in het aantal besmettingen komt zal er vast weer worden ingegrepen. De negatieveling, de complottheorie- denkers of gewoon de koppige medelanders adviseer ik om even niet te roepen en te schreeuwen. Om even niet de vergelijkingen te maken met andere situaties die nu niet aan de orde zijn. Ga niet staken, gedraag je. Heb respect. Behandel en bejegen anderen zoals ook jij bejegend en behandeld wil worden.  

Mensen vragen mij wel eens: Hoe zie jij de nabije toekomst. Ik denk hier veel over na. Ik heb het er met veel mensen over. Ik denk zeker dat we veranderen door deze pandemie. Het geeft duidelijk aan hoe kwetsbaar we met zijn allen zijn. Het leert ons dat we  op sommige vlakken toch voorzichtiger moeten zijn en ons bewust van de gevaren. Ook de veranderingen die dit teweeg hebben gebracht (online shoppen, thuiswerken enz. ) zullen deels blijven bestaan en zullen verder worden uitgewerkt. Mensen zijn denk ik in de (nabije) toekomst meer gericht op zichzelf en hun naasten en zullen meer lokaal bewegen. Het fysiek ontmoeten van elkaar zal minder zijn nu gezien en ervaren is dat een digitale ontmoeting in vele gevallen kan volstaan. Een 1,5 meter maatschappij? Dat weet ik niet maar wel een afstandelijke maatschappij ben ik bang voor. De letterlijke schouderklop zal vervangen worden voor duim omhoog op afstand. We gaan het zien.

Facebook Comments
Delen op Social media