Weer even op kantoor.

Het is rond de klok van tien als ik sinds maanden netjes geknipt op de fiets van de kapper naar huis fiets. De frisse wind waait langs mijn net geschoren achterhoofd en de laatste losse haardjes verdwijnen de natuur in. Thuis aankomend toch nog even onder de douche door. De nette kleren aan en de joggingsbroek over de rand van het bed. Ik ga zo naar kantoor. Na een een dik jaar van voornamelijk thuiswerken weer even op kantoor. Het laatste jaar kan ik deze ritjes op twee handen tellen.

Ik parkeer de auto en loop richting het kantoor. Hopen dat de “druppel” het nog doet. Bleep en de deur springt van het slot. In een vrij leeg gebouw loop ik langs de koffieautomaat. Daar waar een jaar geleden nog een dikke rij stond was het nu verlaten. Het zwarte goud stroomt de compleet circulaire- en duurzame beker in. Niet meer zoeken naar een flexplek maar ruim keus. Ik plof neer in een soort opkamer met twee ingerichte werkplekken. Op mijn telefoon zet ik de radio zacht aan en verorber een eerder gesmeerd plak brood. De plakkerige pindakaas spoel ik weg met wat koffie en ik begin te klikken op mijn inmiddels opgestarte computer.

Naar buiten kijkend is het rustig op straat. En hoewel ik niet in het vertrouwde Franeker ben maar in Sneek merk ik dat de gezelligheid ook hier weg is. Mijn werkplek zit midden in de stad. Lege winkels, lege terrassen of zelfs ontbrekende terrassen vertreuren het straatbeeld. Een schraal zonnetje doet zijn best om iets wat vrolijkheid te brengen maar het faalt keihard in deze missie. Mijn collega komt binnen en hoewel ze al een jaar bij ons werkzaam is, is het voor één van de eerste keren dat ze fysiek op kantoor is. Ik help haar op gang. En we gaan aan het werk. Keurig op 1,5 meter. Het lijkt even weer als vanouds, onwennig en toch bekend.

Facebook Comments
Delen op Social media